Hans Nijland: “Mijn leven staat in het teken van voetbal”

geplaatst in: 2018, Artikelen, nr 5, mei 2018 | 0
Hans Nijland met verslaggeefster Chantal

Gewapend met appeltaart begeef ik me naar het Noordlease stadion. Ik ben wat nerveus want de verhalen die ik hoor zijn wisselend. Van: “Hans is een toegankelijke man met een vlotte babbel” tot: “Met deze man is geen land te bezeilen”. Om mezelf wat moed in te praten beloof ik hem op voorhand dat het een leuk gesprek wordt. Licht gespannen begeef ik me op een vrijdagochtend naar het stadion. Als hij me dan ook nog tien minuten laat wachten zakt de moed me enigszins in de schoenen. Als hij er dan eindelijk aankomt zeg ik dat we het niet over voetbal gaan hebben, maar dan ken ik Hans Nijland nog niet. Het resulteert in een gesprek over voetbal, zijn gezin en eh… voetbal.

Is voetbal uw grootste liefde?

Naast mijn familie, is voetbal wel mijn grootste passie maar dan wel in combinatie met zakendoen. Ik ben vooral ook een ondernemer. Vorig jaar ben ik de wereld nog overgevlogen naar Japan om daar een speler te kopen. Op woensdagavond vertrok ik en ‘s morgens om 9 uur kom je aan. Zonder te slapen moet je dan gelijk zakendoen en in de avond, als de deal rond is, vlieg je terug naar huis. Dat is echt een kick, dat je dan een goede speler hebt gekocht.”

U vindt zakendoen dus vooral leuk, maar dan hoeft dat niet per se in combinatie met voetbal te zijn?

Kijk, dit is mijn werk. Ik ben elke week zestig tot zeventig uur met voetbal bezig. Mijn hele leven heb ik nog nooit iets anders gedaan dan zakendoen en ondernemen. Nu is het met voetbal, maar het is vooral de combinatie van zaken en voetbal die ik heel leuk vind.”

Als u zoveel weg bent, heeft u dan nog wel tijd voor een privéleven?

In mijn gezin staan voetbal en de club ‘Groningen’ wel centraal. Als gezin moet je je daarbij aanpassen. Dat is gewoon zo. Ik werk niet alleen doordeweeks maar ik kijk ook op zaterdag bij de jeugd. En op zondags ben ik al vroeg in de ochtend op de club. Straks is het weer vakantie maar in de zomer twee weken lang weg met mijn gezin is volstrekt ondenkbaar. We gaan wel een weekje weg, maar dan nog hang ik om acht uur in de morgen al aan de telefoon. Mijn vrouw komt van Ameland, zij gaat daar dan met onze dochter heen en ik probeer dan wel om af en toe in de avond eens langs te komen, maar mijn leven staat in het teken van voetbal.”

Wat is er zo leuk aan voetbal?

In zijn algemeenheid vind ik sport fantastisch. Het maximale uit jezelf halen, eisen en verlangen is het mooiste dat er is. Van kleins af aan ben ik een voetballer geweest. Het is moeilijk uit te leggen wat ik er zo leuk aan vind.”

Als u verliest, kunt u dan nooit denken het is maar een spelletje?

Absoluut niet! Het is geen spelletje. Ik kan ook slecht met verliezen omgaan. Dan ben ik heel chagrijnig. Ik zit dan nog diep in mijn emoties. Na een wedstrijd slaap ik altijd heel slecht. Ik sta dan vroeg op en trek mijn loopschoenen aan. Dan ben ik rustig twee uur onderweg. Terwijl ik loop ga ik nadenken over de wedstrijd, piekeren en analyseren. Als ik daarna thuiskom dan gaat de knop pas om.”

foto: Obed Brinkman

Kent u de Oosterpoort goed of komt u nooit verder dan het stadion?

Zeker ken ik de Oosterpoort, net zoals ik het Oosterpark, Beijum en Leeuwenborg ook ken, maar ik ben geen Stadjer. Ik denk dat ik, om eerlijk te zijn, meer een dorpsman ben. Ik woon op dertien autominuten van het stadion en dat is fijn. Ik houd wel veel van de gezelligheid van de stad zoals een biertje drinken. Ik ben laatst nog bij een café aan de Meeuwerderweg geweest. Dan zie ik al die oude schipperswoningen en ja, dat is wel het mooie van de Oosterpoort.”

Als u een dorpsmens bent, vond u het Oosterpark dan niet mooier? Beter dan hier aan de rand van de stad?
“Ik vind beide geweldig. Ik kwam in 1996 naar Groningen. Toen zaten we nog in het Oosterpark. Het is een echte volkswijk, en met grote regelmaat rijd ik er ook nog even doorheen. Dat ik zelf in een dorp woon wil niet zeggen dat ik niet van de stad houd, maar nu woon ik bij het water.”

U heeft nauwelijks vrije tijd, maar als u die wel heeft, wat doet u dan graag?

Ik kijk graag naar voetbal op de tv. Mijn vrouw en dochter kijken dan een ander programma maar dan kijk ik toch weer voetbal. We hebben ook een bootje, dus met mooi weer gaan we vaak varen.

Twee ochtenden in de week sport ik om kwart over zeven met een personal trainer, anders lukt het me niet. Overigens ga ik van de zomer samen met mijn achterbuurvrouw de Santiago de Compostella lopen in Spanje. In Juni gaan we weg. Ik heb het nog nooit eerder gedaan maar het lijkt me hartstikke leuk. Even 7 à 8 dagen wandelen in een ander gebied. De kunst is wel om dan mijn telefoon uit te doen. We hebben afgesproken elke ochtend om 9 uur te beginnen met lopen dus in de ochtend ben ik dan wel bereikbaar, maar daarna gaat mijn telefoon uit. Dat moet je echt doseren. Ik vind het moeilijk, maar anders word je gek.”

Wat is de maatschappelijke functie van FC Groningen?

De maatschappelijke functie van FC Groningen is gigantisch. Moet je eens kijken wat een voetbalclub doet met een stad. Ondernemers, restaurants. Iedereen verdient aan FC Groningen.

Los daarvan beleven zoveel mensen plezier aan de club. Ze komen langs of volgen het op televisie of via een ander kanaal. Binnen onze club zorgen we voor werkgelegenheid en daarnaast hebben we ook nog ongeveer 450 vrijwilligers. Dat is fantastisch. Deze mensen zijn zo belangrijk en tellen mee. Onderschat dat niet. Kom mij niet aan dat we geen maatschappelijke functie hebben. Het is ongekend. Wij zijn niet meer weg te denken uit de stad.”

Verdienen voetballers niet teveel?

Profvoetballers verdienen inderdaad veel, maar niet teveel. Dat is marktwerking. Kijk maar naar anderen, bijvoorbeeld mensen in de muziek, die verdienen ook genoeg. Daarnaast zetten onze spelers zich in voor bezoek aan scholen en ziekenhuizen of ze geven een clinic. Als je ziet wat dat losmaakt bij mensen, vind ik niet dat ze teveel verdienen.”

Waarom hebben we geen damesvoetbal?

Ik zal het je uitleggen en hier heel helder in zijn. Wij leiden op voor het eerste elftal en in het eerste elftal van de eredivisie zitten geen dames. De enige uitzondering hierop is ‘Kids United’ Die spelen wel door elkaar. En dat is echt geweldig om te zien. Het plezier dat die kinderen hier beleven.

Voor de rest zijn er aparte vrouwencompetities. Bij hockey is dat ook zo. Ik ken maar een sport die gemengd speelt en dat is korfbal. Je mag daar wat van vinden, maar het is nou eenmaal zo en ik heb het ook niet bedacht.”

Het gaat minder goed met FC Groningen, hoe voelt dat voor u?

Het was een zwaar jaar. Dat doet pijn ondanks dat ik me realiseer dat het bij sport hoort. Maar elke club, hoe groot je ook bent, maakt dit mee. Het is zoals die televisieserie: je hebt goede en slechte tijden. Het is niet erg maar het gaat erom dat je structuur en basis goed is. We moeten hier doorheen en dan ben ik ervan overtuigd dat we komend seizoen gaan doen wat we horen te doen. Eindigen bij de eerste 8 of 9. Het is keihard werken maar het gaat zeker lukken.”

Met deze motiverende woorden eindigt mijn interview met Hans. Ik ben onder de indruk van zijn daadkracht. Het is een man die weet wat hij wil. Een ondernemer in hart en nieren maar boven alles weerklinkt in al zijn woorden de liefde voor ‘zijn’ FC Groningen. Ik ben nog steeds geen voetbalmeisje, maar met Hans die met zoveel liefde spreekt over de club, zou ik me bijna laten overhalen.

Charlotte Kuipers